Honderd procent! Dat is wat je wil zien. Maar is niet altijd
wat je krijgt!

100% inzet is wel wat we zaterdag zagen. Overigens is het
getal 100 in sommige Oosterse culturen synoniem voor perfectie. 101 staat in die Oosterse culturen dan ook voor ‘nog beter dan perfect’. Ik kan me voorstellen dat sommige juryleden heel af en toe ook wel eens een 11 willen geven, ondanks
dat 10 de maximale score is. Gewoon omdat iemand, op een bepaald moment zodanig
boven zichzelf uitstijgt, dan wat vanzelfsprekend lijkt, voor lief wordt
aangenomen of gangbaar is. Een 10+, een 10 met een griffel…101 of 11, geef  de prestatie maar een naampje. Ook al
is het niet perfect! Als het maar benoemd wordt!

Perfectie en topprestaties worden vaak gekoppeld aan
overwinningen en het vestigen van records. Maar dat is niet helemaal terecht.
Want als je boven jezelf uitstijgt, al is het maar voor even, lever je al een topprestatie door inzet en motivatie. Dan is het niet alleen belangrijk wat je zelf doet
maar ook hoe je daarmee anderen in een team inspireert. Dan hoef je niet de
beste te zijn maar dan ben je wel ontzettend belangrijk en op zijn minst
doorslaggevend. Als vonk en veroorzaker van een kettingreactie.

Vandaag was ik ook voor het eerst heel even echt boos en schopte langs
de zijlijn het eerste de beste wat voor mijn voeten kwam. Dat kwam door de C2.
Ze waren zo keihard bezig, voornamelijk met verdedigen maar ook een paar
counters. En plots kregen ze in korte tijd 2 goals te verwerken. Op een bepaald moment, tijdens het uitverdedigen, had ik echt
zoiets van; dichterbij, ja goede pass, steeds dichterbij…vonk, stapje voor stapje, vonk vonk…en,
en…kettingreactie…en…! Die ene pass…de sprint…en dan toch nét die stick ertussen! En voordat ik het wist lag de bal er zelfs bij ons in!

Afijn, het werd rust en de eventuele mentale schade was te
overzien. We werden aangenaam verrast door het verse fruit uit de tuin van
Maxim en het was als sinasappels met druiven vergelijken; net niet hetzelfde maar
allebei erg lekkerrr. Dus volle kracht voluit.

Ondanks het verbale sleuren en aanjagen, begonnen in de
tweede helft, diverse groeistuipen, die momenteel heersen, voor veel extra
wissels te zorgen, waardoor de teamdynamiek soms niet helemaal tot zijn recht
kwam. De strategie van de dag was overigens een soort Griekse falanx, oftewel
de Italiaanse manier van voetballen maar dan zonder speren. Zoveel mogelijk
mensen achter de bal met de nadruk op verdedigen. Zoveel mogelijk 1:1 spelen waardoor  de tegenstander zo min mogelijk in hun
spel kan komen…en zodra mogelijk voluit op de counter gaan. En daar werd goed
aan vast gehouden! Verdedigend spelen is hard werken en net zo moeilijk als
elke andere speltactiek. Want je moet het helemaal volhouden, totdat de scheids
af fluit. Daarnaast is verdedigen niet per se de tactiek van een zwakkere
tegenstander. Ze leidt eveneens tot overwinningen. Zie Chelsea-Barcelona deze
week, waar zelfs mijn moeder naar keek!

Soms is progressie de enige beloning. Steeds beter worden. Het trainen, het kwartje laten vallen, je techniek fijn slijpen, het kunnen verliezen, mentaal sterker worden en als team spelen. Daarom die dikke tien! Het plaatje was 100% compleet vandaag. Want als de ene per ongeluk een
gaatje liet vallen of toch z’n liet mannetje lopen, was de ander niet te
beroerd dat even dicht te lopen. Ook de drie spitsen bleven niet balletjes
afwachten bij de middellijn. De tackleback en counters waren explosief en
venijnig, Tsjakka!! (sorry Emiel). Assistent coach i.o. Daan stond zelfs, geblesseerd
vanaf de zijlijn, zijn teammaatjes aan te vuren. Pure inzet en motivatie! Gino,
Marijn, Max, Oliver, Ruben, Maxim, Wessel, Svend, Paul, Stijn, Sven, en Sander, geweldig gedaan allemaal, TOP!

HDM kreeg het dus absoluut niet cadeau en dat kon je prima merken
aan hun spel. Daarom werd ik ook heel even, bijna onmerkbaar boos, in de hitte
van de strijd…omdat ik toch hoopte dat de C2 zou ook scoren. Gewoon loon naar
werken. Maar het loon was hun progressie en dat vergat ik even. 

En toch, en dat is dan weer zo knap van de C2, liep iedereen
heel relaxed het veld af na de wedstrijd. Misschien voelden of wisten ze ook
wel dat ze het goed hadden gedaan. En misschien zaten ze in gedachten al bij de
bitterballen van Emiel? Ik heb het niet gevraagd en lekker zo gelaten. Het was
mooi. Het voelde ook als dat we toch hadden gescoord.

Invallers Marijn en Sven van de D1 werden nog even bedankt
voor hun inzet. Toen de tegenstanders gefeliciteerd waarna ze van een frisje werden
voorzien in het clubhuis. Vervolgens Marijns verjaardagtaart aangesneden, dus van
harte Marijn, maar deze natuurlijk niet gedeeld met de tegenstander. Ook al
heet je Friso en ben je ex HDS, HDM is HDM. En toen was het zo onderhand wel
weer tijd om de keel te smeren en de rest van het weekend…

Volgende wedstrijd , de op een na laatste speelronde alweer,
is over drie weken op 12 mei. Dan fladderen we vanuit ons HDS nest richting de
Kieviten. Eens kijken of we daar een paar eitjes kunnen intikken? De eerste
wedstrijd thuis werd het 1-5. Dus Sven, we rekenen allemaal op je, als maker
van het enige punt tot nu toe. Of is er iemand anders die onze topscorer uitdaagtJ Dan
moet er nog wel even getraind worden, mannen!

Komt dat zien, komt dat wederom zien, HDS dapperste team!